Da infamia decisoria

Tempo sen escribir para corolalo cunha reflexión dioxénica e dionisíaca

Un dos maiores conflitos que se poden producir para unha persoa é que se lle pidan responsabilidades das súas accións. A pregunta agora debería ser "por que?" se a responsabilidade debe ser a base sobre a cal se erixa calquera decisión...

Pois é que en moitos casos as decisións que nos vemos obrigados a tomar non son fiel reflexo do noso íntimo sentir, dos nosos fins últimos e máis valiosos. A sociedade, por exemplo, é unha grande experta en aniquilar os fins persoais e individuais para substituílos por outros artificiais máis acordes co sistema.

Entón, cando non se nos abre ningunha porta de cara a nosa autorrealización, non estamos a ser xenuinamente responsábeis. Só podemos lidiar coa situación quitándolle gravidade para ver se así, nalgún momento, nos deixa achegarnos ao que queremos e pensamos ser.

Neste punto, cando a obra vital estea rematada e sexa fiel produto dos nosos cálculos, será cando a responsabilidade cobre toda a súa importancia e a proba consistirá en aceptar vivir de novo tomando todas as mesmas decisións punto por punto.